Recenze Autodafe 9

To niezwykły dziennik samopoczucia, samowyczucia i samostanowienia w formie quasi-gawędy szlacheckiej, niezwykłe rozważania na zlecenie aniołów, elit i jelit. Jelita jako elita z ja: apokalipsa uczciwości i kataklizm szczerości, kategorycznie więc, a nie naiwnie czysta świadomość. Chociaż prawda poległa i czytając, tańczymy na jej grobie szukamy dobra i piękna gdzie indziej. W donjuanizmie, panice erotycznej, spokoju esencjonalizacji, ateneum mistycyzmu? Nie stroni się tu od ciała, którym stało się słowo, gdy stanęło między nami i unieważniło bełkot, ponieważ nie tylko rozmiar, ale również przedmiar i wymiar mają znaczenie. Alibi intelektualne nie przechodzi tu na pozycje tabu emocjonalnego; źródeł rozkoszy szuka się bliżej języka przestawień, przesunięć, ustanawiania i unieważniania autorstwa i podmiotowości głosów w przyjemnie drażniącym, kakofonicznym chórze: Dzieje Apostolskie pisze Tomasz Sekielski, Ewangelię według św. Jana Tomasz Lis, a Boską komedię - Rihanna.