W tekstach Słobodzianka uwiodło mnie, jeśli mam być szczery, rzadkie połączenie spontaniczności i przemyślności: jest to, zdaje się, facet, który cholernie lubi to, co robi i zna właściwe chwyty. Cieszy go opowiadanie historii i wie zarazem, że najlepsze historie, zwłaszcza te opowiadane w teatrze, nigdy nie są nowe i nieznane, przeciwnie, znają je wszyscy i nieraz się nimi cieszyli. Tylko to, co opowiadane wielokroć, pozwala smakować swoją urodę: ponieważ znamy fabułę i generalia narracji, uwagę przyciągają detale, drobne innowacje, niespodziewane wtręty, a także język opowieści (jak wtedy, gdy nam ktoś znany tekst przedstawi na przykład w suahili). A właśnie w takich szczegółach kryje się nie tylko diabeł, ale również piękno świata. 

Krzysztof Wolicki

Tadeusz Słobodzianek (1955) - dramatopisarz, krytyk teatralny, reżyser, kierownik literacki i dyrektor teatrów. Studiował teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie pod kierunkiem m.in. prof. Jana Błońskiego. W latach 1978-1981 pisał recenzje teatralne pod pseudonimem Jan Koniecpolski, najpierw w "Studencie", następnie dla tygodnika "Polityka". W latach 2010-2012 dyrektor Teatru Na Woli im. T. Łomnickiego, w latach 2012-2022 dyrektor Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy, twórca Laboratorium Dramatu, Fundacji Sztuka Dialogu oraz Szkoły Dramatu. Współtwórca Teatru Wierszalin. Autor dramatów takich jak: Nasza klasa, Car Mikołaj, Obywatel Pekosiewicz, Turlajgroszek, Prorok Ilja, Merlin, Kowal Malambo, Sen pluskwy, Młody Stalin, Śmierć Proroka, Historia Jakuba, Niedźwiedź Wojtek, Fatalista, Akropolis nasze oraz cyklu Kwartety otwockie, na które składają się: Geniusz, Sztuka intonacji, Powrót Orfeusza, Krzew gorejący, Helsinki, Cerber z Beaubourg, Pociąg do Moskwy, Obiad u Giulietty. Laureat wielu nagród, m.in. Paszportu "Polityki" (1993), Nagrody Fundacji im. Kościelskich (1994), Medalu im. Stanisława Bieniasza (2002 i 2018), Nike (2010). Dramaty Słobodzianka przetłumaczono na kilkadziesiąt języków i wystawiano na scenach całego świata.